Suzan Oudshoorn

Ik schrok ooit toen ik het schilderij 'New York City III' van Mondriaan voor het eerst in het echt zag. De rafelrandjes, plakbandjes, speldjes, de echtheid, de overwegingen tijdens het maken, het kwam heftig tot leven.

Daar moet ik nu aan denken omdat het werk van Fennanda hetzelfde effect op me had. Ik had de foto's op haar website gezien, en had de indruk dat haar reliëfs glad, strak en monumentaal waren. Toen ik vanmorgen op een meter afstand stond zag ik iets heel anders. Ze waren kleiner en veel vrijer uitgewerkt, met allerlei 'onvolkomenheden' die een onverwachte wending aan het beeld gaven dat ik had.
De onvolkomenheden zijn op hun beurt wel de juiste onvolkomenheden, waardoor ineens sensualiteit, rauwheid en stralendheid pijnlijk bloot komen te liggen.

Toch speelt de eerste indruk die ik kreeg ook een grote rol. Als de vorm en kleur me niet hadden aangetrokken zou ik ook geen zin hebben gehad om dichterbij te komen. Ik dacht dat het bruin/blauwe werk een kotelet was, maar het bleek dat alle vormen toch gestileerde delen van landschappen zijn.

We hebben gekozen om één werk in de tentoonstelling op te nemen, het roze/gele werk. Dit reliëf wekte bij mij de meeste verbazing op, hoe komt ze erop? En dat enorme verschil tussen veraf en dichtbij maakte grote indruk op me, bovendien straalt het als een zoet zonnetje.

www.fennandaeleveld.nl