Suzan Oudshoorn

Waarschijnlijk zullen we Shanghai de komende dagen alleen in de nevelige sfeer zien zoals toen we vanmorgen aankwamen. We waren in een niet al te best humeur, na 11 uur vliegtuig, ingedut in een krampachtige houding, niet eens iets van de vloer kunnen oprapen omdat er geen ruimte voor het bukken was. Omdat we op het vliegveld Pudong ook niets zagen, en de taxirit naar de stad heel bleek was zakte de moed ons in de schoenen, saai grijs China? Maar na een koffie in de lekker luxe hotelkamer sprongen we in het leven.

De eerste plek waar we aankwamen was in de sloppenwijk vlakbij het centraal station, waar ook ons hotel staat. We werden binnengevraagd door een oudere man met een klein nerinkje, en aten enkele bollen die het meeste leken op bakpao. Hij gaf ons gekookt water om te drinken als kado. Een groepje mannen die er ook wat noedels kwamen eten moedigde ons aan om 'er te zijn'. Ze lieten blijken dat ze het gaaf vonden dat we niet afgeschrikt werden door de omgeving. Eerlijk gezegd was ik onder de indruk van de troosteloosheid van het wijkje. Het gaat vast op de schop en misschien zelfs wel terecht. Enkele delen van de wijk zijn al afgetimmerd zodat de bezoekers van de World expo, die in mei opent, van de armoede geen weet van zullen hebben. Die hartelijke mensen worden dan ergens ondergeschoffeld. Ik heb geen foto van ze gemaakt, het was wat mij betreft te confronterend. Ik ben er maar heel even, en zij moeten ermee leven.
Even verderop stond trouwens een beeld van J.S. Bach tussen de witte en paarse kolen in een plantsoentje.

Later namen we de metro naar de 'People's Square' en hebben daar een deel van de wijk uitgeplozen, en spannende soep met dumplings gegeten. Shanghai. het is uiteindelijk zoveel opwindender en leuker om hier te zijn dan we ooit hadden kunnen denken. Tussen de wolkenkrabbers leeft het als een gek, met die heerlijke en onsmakelijke geuren van het chinese leven. Het is enorm. Tussen de mensenmassa's in metro en op straat, je komt er niet echt uit met het engels. Het is heel uitdagend om ons in het chinees te redden. Vanavond liep ik door het centraal station, een gang met honderden kraampjes die uiteindelijk 3 produkten verkopen: mobiele telefoons/simkaarten, meisjeskleding en sieraden.

Wat begon als een grijze excursie is een kleurrijk enthousiasme dat opborrelt zowel bij Riet als bij mij. Heftig China, en toch wel fijn dat we af en toe in het hotel kunnen onderduiken als het een beetje te veel is.